Mario - bohater gry

…w 2010 roku amerykański branżowy portal e-marketer.com donosił, że w gry online gra 42 procent internautek i tylko 38 procent internautów. W przypadku gier społecznościowych przewaga była wyraźniejsza – 28 do 22 procent. Badania NoNoobs.pl i IIBR dla rynku polskiego ten stan rzeczy potwierdzają. Popularność gier przeglądarkowych wśród kobiet wynika z kilku czynników. Według różnych statystyk to właśnie kobiety chętniej wydają pieniądze w grach. Więcej czasu spędzają na portalach społecznościowych. Dlatego często gry – lub przynajmniej ich elementy – są projektowane specjalnie dla nich.

„Panie chętniej wydają pieniądze w grach na upiększenia, wyróżnienia, a panowie częściej są skłonni zakupić różne bonusy, które dają realną przewagę nad innymi graczami”, tłumaczy Wiesław Płotka, właściciel tworzącej gry przeglądarkowe firmy BroPlay.com. „Co ciekawsze, w gry wciąga się coraz więcej pan po trzydziestce. Ponad 46 procent więcej kobiet, w porównaniu z poprzednimi latami, gra w gry na telefony komórkowe, 26 procent na konsole, a o 23 procent więcej w gry na komputerze”.
Choć wśród graczy online dominują kobiety, to jednak mężczyznom trudniej jest oderwać się od monitorów. I to zarówno w przypadku tradycyjnych gier online, jak i tych oferowanych przez portale społecznościowe. W obu przypadkach deklaracje codziennego grania częściej składają panowie. W przypadku gier przeglądarkowych – prawie dwukrotnie częściej. „Popularność social gaming bierze się przede wszystkim z faktu, że gry, dokładnie tak jak głosi nazwa, wykorzystują mechanizmy społecznościowe. Odpowiadają na nasze potrzeby, w tym przede wszystkim potrzebę kooperacji albo przynależności, w tym przypadku: do określonej wspólnoty graczy”, tłumaczy Krzysztof
Dobrzyński, head of social ads & application department w NK.pl. „Z przeprowadzonych przez nas badań wynika, że aż 48 procent graczy skupionych na Naszej Klasie gra, ponieważ grają też ich znajomi. To oni stanowią inspirację do tego, aby budować wspólnotę skupioną wokół określonych celów”, tłumaczy.
Dobrzyński wskazuje na interesujący mechanizm rekomendacji. „Okazuje się, że w przypadku gier, które cieszą się największą popularnością, każdy gracz ma średnio 24 znajomych w NK. Natomiast wśród mniej popularnych ta liczba wynosi tylko 15 osób”, wylicza. „Może to świadczyć o tym, że najbardziej popularne gry stają się takimi również poprzez rekomendacje dla większej liczby znajomych”, twierdzi.
Gramy i grać będziemy coraz więcej.
Cały światowy rynek gier to gigantyczny przemysł, wart tylko w ubiegłym roku ponad 74 miliardy dolarów, a w ciągu czterech lat powinien urosnąć o połowę. O popularności gier społecznościowych świadczą choćby dane NK.pl. „Każdego miesiąca na naszym portalu z gier korzysta prawie 3,5 miliona użytkowników, którzy generują około 7 milionów uruchomień każdego dnia i przeprowadzają nawet kilkanaście tysięcy transakcji dziennie”, wylicza Krzysztof Dobrzyński z NK.pl.
„Polski rynek gier przeglądarkowych również ma spore szanse rozwoju. To bardzo kreatywny produkt, ograniczony jedynie wyobraźnią twórców. Jeśli zaczniemy tworzyć więcej innowacyjnych pomysłów, nie kolejnych klonów zagranicznych produkcji, oraz znajdzie się więcej inwestorów, którzy nie będą się bać niebanalnych rozwiązań, nasze gry mają szansę zaistnieć na rynku międzynarodowym”, uważa Wiesław Płotka z BroPlay.com. „Gry w najbliższym czasie, ten trend już widać, będą uciekać z aplikacji instalowanych i przechodzić do wersji przeglądarkowych. To daje duże możliwości dostępności gry na różne systemy i urządzenia. Sądzę też, że coraz więcej firm zacznie dostrzegać potencjał, jaki drzemie w grach jako nośniku reklamy”, podsumowuje.
Według prezentowanych na GIT danych, najszybciej rozwijającą się gałęzią branży gier jest tak zwane freemium, czyli wszelkie produkcje free-to-play oraz online. W ciągu zaledwie dwóch lat kwoty wydawane w Polsce na ten typ rozrywki urosły z 50 aż do 250 milionów złotych. To wciąż mniej niż dystrybucja pudełkowa, ale dystans z roku na rok maleje. W 2009 roku wynosił 250 milionów złotych, rok temu już o 100 milionów złotych mniej.
Jeśli chodzi o sprzęt, to zdecydowanym liderem są wciąż komputery i laptopy, choć z raportu Rynek elektronicznej rozrywki w Polsce, opublikowanego w listopadzie ubiegłego roku przez NoNoobs.pl i Internetowy Instytut Badań Rynkowych, wynika, że już ponad połowa graczy wykorzystuje do tego celu również telefony i smartfony. Tylko niewiele mniejszą popularnością cieszą się gry przeglądarkowe. Analogiczne wyniki – jeśli chodzi o kolejność – uzyskała pracownia TNS OBOP, która w sierpniu ubiegłego roku przeprowadziła na reprezentatywnej grupie badanie „Polaku, w co grasz?”. OBOP ustalił natomiast, że gracze stanowią 35 procent polskiego społeczeństwa.
Raport interaktywnie.com – gry w internecie

Egipt od zawsze mnie fascynował – pisze Tomasz Bonek, autor podróżniczego cyklu Inne Strony Świata. Po przeczytaniu Światła faraonów postanowił trafić do źródła, czyli do świątyni bogini Hathor, która znajduje się w Denderze.
„W końcu znalazłem to, co chciałem zobaczyć od tygodni. Stałem przed tajemniczymi reliefami, wykonanymi nie jak cała świątynia w piaskowcu, lecz wyrytymi w kalcytowych płytach. Dwie postacie trzymają na nich coś w rodzaju wielkich baniek, w środku których wije się wąż. Bańki mają oprawy w kształcie kwiatów lotosu do złudzenia przypominające oprawki żarówek, z których wychodzi przewód podłączony do jakiegoś sześcianu. Obok umieszczony jest – powszechny w przedstawieniach ze starożytnego Egiptu – symbol dżed, słup czy kolumna oznaczająca trwałość. Krassa i Habeck uważają, że jest to zwykły izolator, taki jak porcelanowy przy współczesnych liniach wysokiego napięcia.
Czy bańki to natomiast rzeczywiście starożytne żarówki? Autorzy Światła faraonów nie mają wątpliwości. Dowodzą, że ściany krypt w Denderze nie są pokryte sadzą, więc inskrypcje na nich musiały powstać przy elektrycznym świetle. Egiptolodzy tę tezę wyśmiewają – wystarczy użyć lamp z olejem rycynowym bądź tłuszczem zwierzęcym, aby zminimalizować kopcenie. Bezsporny jest tylko fakt, że nigdzie indziej w Egipcie nie znaleziono podobnych przedstawień i naukowcy spierają się, co mogą one oznaczać. Żaden ich nie rozszyfrował niepodważalnie. Są jedynie hipotezy. W mitologii egipskiej w postaci węża przedstawiano rodzące się słońce na wyspie płomieni, położonej na jeziorze dwóch noży, gdzie znajduje się kosmiczne jajo, z którego powstanie światłość. Czy starożytni Egipcjanie znali więc elektryczność? Nie rozstrzygnie tego jedna inskrypcja. Pozostaje mieć tylko nadzieję, że podczas wielu prowadzonych nad Nilem wykopalisk, jakiś zespół archeologów znajdzie np. egipską baterię podobną do bagdadzkiej. Albo całą żarówkę!”
Źródło: portal MenStream.pl z Grupy Money.pl.
Cały reportaż dostępny jest w sekcji Inne Strony Świata w portalu MenStream.pl
fot. Tomasz Bonek

fot. August Horch Museum

…jednym z pierwszych samochodów elektrycznych był produkowany na początku XX wieku Slaby-Beringer. Mały, napędzany elektrycznie pojazd generował moc 3 KM z 24-woltowego akumulatora kwasowo-ołowiowego. Jego prędkość maksymalna wynosiła 40 km/h. Konstruktorem auta był dr Rudolf Slaby. Razem z Hermannem Beringerem założyli firmę i rozpoczęli produkcję. W pierwszym roku działalności firmy, między 1 listopada 1919 a 31 października 1920 roku, zbudowanych zostało 257 aut jednoosobowych. Potem produkowano również modele dwuosobowe. W 1921 roku powstała też wersja z akumulatorem 36 V, dostosowana dla klienta zamawiającego 200 aut do Japonii. Tam elektrycznych aut używały głównie urzędy państwowe i firmy taksówkarskie.

Rudolf Slaby urodził się w 1887 roku w Berlinie. Był synem profesora Adolfa Slabego, wykładowcy na politechnice w Berlinie i współzałożyciela firmy Telefunke. Rudolf Slaby rozpoczął swoją karierę w niemieckim przemyśle lotniczym. Po kilku latach, w związku z niewielkim zapotrzebowaniem na samoloty, zaczął rozglądać się za innymi możliwościami.
W 1919 roku otrzymał tytuł doktora na politechnice w Hanowerze. Z kuzynem Hermannem Beringerem założyli firmę SB-Automobil-Gesellschaft m.b.H., produkującą małe samochody elektryczne. Początkowo produkcja odbywała się w berlińskiej dzielnicy Charlottenburg, w dawnym Sophienstrasse 19–22, w pobliżu obecnego Uniwersytetu Berlińskiego.
Rudolf Slaby zaprojektował niewielkie, napędzane silnikiem elektrycznym autko, zwane od tego czasu samochodem Slaby-Berenger lub w skrócie SB. Ten rewolucyjny pojazd miał samonośną konstrukcję nadwozia z tworzywa sztucznego Triplex i został specjalnie zaprojektowany dla niepełnosprawnych weteranów – ale większość z nich nie miała dość pieniędzy, by kupić mały samochód.
Z Jørgenem Skafte Rasmussenem, założycielem firmy DKW, spotkał się w 1919 roku na ulicy w Berlinie, gdzie jechał swoim małym autkiem. Wraz z akumulatorami ważyło ono wówczas 180 kg. Rasmussen był zachwycony pojazdem i od razu zamówił 100 sztuk. Rasmussen zainteresował się tym małym samochodem z drewnianą karoserią i stał się udziałowcem firmy Slaby-Beringer, która w 1925 roku stała się częścią koncernu DKW.
Niestety inflacja w Europie i tragiczne trzęsienie ziemi w Japonii (1923 rok) zahamowały sprzedaż elektrycznego samochodu. Rasmussen wnikliwiej zajął się finansami i marketingiem samochodów Slaby-Beringer. Jednak nawet wytwarzanie dwumiejscowych autek z benzynowym silnikiem DKW niewiele pomogło i w czerwcu 1924 r. produkcji zaprzestano. Łącznie zbudowano 2005 samochodów Slaby-Beringer, w tym 266 z silnikiem DKW.
Jørgen Skafte Rasmussen (1878–1964) był inżynierem i przemysłowcem duńskiego pochodzenia. Przeniósł się do Niemiec i po wyprodukowaniu kilku samochodów i motocykli założył firmy produkcyjne, w tym DKW i Framo. W 1928 roku odkupił większościowy pakiet udziałów w firmie Audi. Cztery lata później z firm Rasmussena powstał nowy koncern nazwany Auto Union. Była to spółka, a różnice zdań pomiędzy udziałowcami spowodowały, że Rasmussen wycofał się z tej współpracy.

słup koło stacji_fot. Adam Nawrot IGF PAN

… już 80 lat mija od czasu pierwszej polskiej całorocznej polarnej wyprawy badawczej na Wyspę Niedźwiedzią – południową część archipelagu Svalbard. Grupa polskich naukowców: Czesław Centkiewicz, Władysław Łysakowski i Stanisław Siedlecki przemierzyła w 1932 roku cały Spitsbergen na nartach. W czasie tej i kolejnych wypraw odkrywali nowe tereny, przygotowywali mapy, a nowo odkrytym górom i szczytom nadawali polskie nazwy obowiązujące do dzisiaj: Pilsudskifjella, Kopernikusfjellet i Ostra Bramatoppen.

W kolejnych latach, aż do wybuchu wojny w rejony Arktyki wyruszały kolejne ekipy polskich naukowców, a staraniem prof. Siedleckiego kilkadziesiąt lat później, w 1957 roku powstała całoroczna baza naukowa u brzegu fiordu Hornsund.
Na leżącym poza kołem podbiegunowym Spitsbergenie znajduje się Polska Stacja Polarna Instytutu Geofizyki Polskiej Akademii Nauk. Jest to zarazem najdalej na północ wysunięte polskie miejsce na Ziemi.
Polska Stacja Polarna w Hornsundzie została założona przez prof. Stanisława Siedleckiego podczas III Międzynarodowego Roku Geofizycznego w roku 1957. Należy do Instytutu Geofizyki Polskiej Akademii Nauk. Od roku 1978 członkowie całorocznych wypraw prowadzą obserwacje meteorologiczne, badania z zakresu sejsmologii, magnetyzmu ziemskiego oraz jonosfery i elektryczności atmosfery. Równolegle prowadzone są badania glacjologiczne oraz badania środowiskowe obszarów południowego Spitsbergenu. W okresie letnim prowadzone są badania biologiczne. Realizowane krajowe i międzynarodowe projekty naukowe pozwalają rozwiązać współcześnie poruszane, ważne zagadnienia dotyczące naszej planety. Więcej informacji na temat stacji, badań, kolejnych wypraw oraz archipelagu Svalbard można znaleźć na stronach www.hornsund.com i www.hornsund.igf.edu.pl.
Archipelag Svalbard, będący pod jurysdykcją Norwegii, to jedno z najbardziej nietkniętych działaniem człowieka miejsc na Ziemi, w którym głównym gospodarzem są niedźwiedzie polarne. Położony 800 km na północ od brzegów Norwegii, zaledwie 1100 km od Bieguna Północnego wygląda tak, jakby zatrzymał się w epoce lodowcowej: lodowe jęzory zamarzniętych fiordów wżynają się w ocean, ostro zakończone góry pokryte śniegiem, lodowce, jaskinie i szczeliny oraz surowe warunki atmosferyczne sprawiają, że wyjazd poza granice miasta Longyearbyen – stolicy Svalbardu – to niebezpieczna wyprawa. Przemieszczanie się po Spitsbergenie – największej wyspie archipelagu, jest możliwe właściwie tylko zimą i wiosną, dopóki ten teren pokrywa śnieg i lód. Zagrożeniem, którego nie wolno lekceważyć, są niedźwiedzie polarne, ich populacja jest dwa razy większa od mieszkających tam ludzi. To wszystko sprawia, że na wyspie najlepiej przemieszczać się z udziałem doświadczonych lokalnych przewodników.
Z inicjatywy Innovation Norway – biura promocji Norwegii w Polsce, w stacji polarnej w Hornsundzie odbędzie się w 2012 roku nietypowa akcja związana ze street artem. Ochotnicy wspólnie wydziergają polską flagę, która ozdobi słup informacyjny przed stacją. W dostarczenie flagi na Spitsbergen zaangażowała się polska grupa wyprawowa Torell Expedition 2012.
Yarn bombing to specyficzna odmiana street artu, w jej ramach artyści i amatorzy dziewiarstwa ozdabiają elementy miejskiego krajobrazu: mosty, ławki, poręcze, słupy, a nawet drzewa w parku, by zwrócić na nie uwagę, wyeksponować je. Do udziału w akcji „Yarn bombing na Spitsbergenie” zostali zaproszeni wszyscy chętni, którzy w ten sposób chcieliby zostawić swój ślad na najdalej na północ wysuniętym polskim miejscu na Ziemi. Flaga, która ozdobi słup przed stacją, będzie miała wymiary 49 cm na 180 cm, jej elementy wykonane przez ochotników-amatorów zostaną połączone i dostarczone członkom wyprawy Torell Expedition, która 15 marca wyrusza z Polski na Spitsbergen. Fotograficzno-filmowa wyprawa Torell Expedition składa się z czterech doświadczonych eksplorerów. Będą się przemieszczać pieszo, ciągnąc za sobą sanie ekspedycyjne, aby dotrzeć do znajdującej się na południowej części Spitsbergenu Polskiej Stacji Polarnej.
Członkowie 34. Wyprawy Polarnej PAN, którzy w tym czasie będą gospodarzami na stacji, zajmą się przymocowywaniem flagi do słupa. Dzięki dokumentacji filmowo-zdjęciowej wszyscy zaangażowani w przygotowanie tego projektu oraz jego sympatycy będą mogli pośrednio uczestniczyć w jej instalacji.
Źródło: visitnorway.pl

A jest to możliwe, bo protestujący z grupy Anonymous zasłaniają twarze maską z wizerunkiem Guya Fawkesa, XVII-wiecznego rewolucjonisty – taką samą, jaką nosił V, główny bohater V jak Vendetta. Film został wyprodukowany w 2006 roku przez Warner Brothers i, jak się okazuje, Warner zastrzegł prawa do jego wizerunku, co oznacza, że od każdej maski pobierana jest opłata licencyjna. Od czasu protestów maska jest najlepiej sprzedającym się gadżetem na Amazonie.
Koncerny medialne mają wyłączne prawo np. do Kubusia Puchatka, królewny Śnieżki czy hrabiego Drakuli. To im trzeba zapłacić za nagranie Happy Birthday. To one nie chcą darmowego udostępniania muzyki i filmów w sieci. Dlaczego?
Na marketingowej eksploatacji Kubusia Puchatka Walt Disney zarabiał po sześć miliardów dolarów rocznie – głównie dzięki sprzedaży licencji takim firmom jak Mattel czy Kimberly Clark, które produkowały zabawki albo artykuły papiernicze z wizerunkiem misia. Tak było jednak tylko do 2007 roku, bo wtedy koncern ostatecznie przegrał batalię sądową o prawa do postaci Kubusia Puchatka ze spadkobiercami firmy, która jako pierwsza odkupiła je od A.A. Milne’a, autora opowiadań o misiu. Teraz – jak pisze portal Platine.pl – Disney musi oddawać 2% rocznie, bo tylko tyle według umowy należy się prawowitym właścicielom praw autorskich.
Z udzielania licencji na wykorzystanie materiałów koncern CBS zarobił w zeszłym roku około 1,6 miliarda dolarów. To on ma prawa do nagrań Louisa Armstronga, Franka Sinatry, Elvisa Presleya, Raya Charlesa czy Boba Dylana i wielu innych kultowych artystów lat 70., 80., i 90 – Aerosmith, Davida Bowie’ego czy Kate Bush – żeby wymienić kilku. Każde wykorzystanie utworu tych artystów związane jest z koniecznością wystąpienia o zgodę i zapłaty tantiem.
Żródło: portal Platine.pl z Grupy Money.pl

Spis treści:

10 Miniatury
16 Jak się robi benzynę?
20 Poznajemy samochody: Suzuki Kizashi
22 Co skomputeryzowało Polskę?
26 Salon samochodowych nowości
30 Działo elektromagnetyczne
34 Jak to działa? MEMS: półprzewodnikowe mikromaszyny
37 Jak to działa? Kabestan
40 Non-Fiction: Wirtualne życie?
43 Non-Fiction: Znowu gadasz do telewizora?

48 Odkryj historię wynalazków: Kamera
56 MT studiuje: Inżynieria Chemiczna i Procesowa
58 Chemia: Elektroliza
61 Matematyka: Retro o szyfrach
64 Astronomia: Misja SWARM
66 Fizyka: Dlaczego samolot lata?

70 Klub Wynalazców
74 Na warsztacie: Akwarium dla Docenta
79 Na warsztacie: Zamek szyfrowy
84 Na warsztacie: Za kominem
86 Na warsztacie: Elementy fototrawione w praktyce modelarskiej

Artykuły, które znajdziesz w serwisie:

Akwaria małe, mniejsze i najmniejsze

Przez wiele szkolnych lat na moim biurku stało stosunkowo małe, bo ledwie kilkunastolitrowe akwarium z kilkoma małymi rybkami. Ryby były jak najbardziej prawdziwe – i opieka nad nimi również. Dostarczała mi wiele pozytywnych doświadczeń. Ale to wymaga jednak pewnej odpowiedzialności…

Jako wrocławianin z urodzenia nie mogę nie wspomnieć o tym, że największe w Polsce i w tej części Europy akwarium znajduje się właśnie w samym centrum stolicy Dolnego Śląska. Ma 12 metrów wysokości, 8,5 metra długości, 3,5 metra szerokości, zawiera 120 tysięcy litrów wody – stąd masa całości to 200 ton. Nic dziwnego zatem, że stanowi jedną z największych atrakcji Arkad Wrocławskich [2]. Pływające w nim ryby oceaniczne (w tym rekiny czarnopłetwe) zjadają ok. 1,5 kg pokarmu każdego dnia. Rutynowe prace pielęgnacyjne w tak wielkim zbiorniku prowadzone są każdego tygodnia przez wykwalifikowanych akwarystów-płetwonurków.

Żeby nie być posądzonym o niezdrową gigantomanię, dla równowagi wypada również napisać kilka zdań i o najmniejszym akwarium. Anatolij Konenko, artysta-miniaturysta z Syberii, prezentuje w sieci WWW najmniejsze akwarium na świecie [3]. Szklany sześcian o wymiarach 30×24×14 mm wypełniony jest kolorowymi kamyczkami, roślinkami i ledwie 10 mililitrami wody – pozwala to na względną egzystencję (przez jakiś czas) trzem małym rybkom (prawdopodobnie narybkowi gupika). Na dodatkowych zdjęciach i filmie zamieszczonym przez twórcę można też zobaczyć odpowiedni do skali minifiltr i napowietrzacz.

W tym miejscu warto, gwoli sprawiedliwości, przestrzec jednak Czytelników przed poważnym traktowaniem tak małych akwariów jako stałego miejsca dla życia ryb. W akwarystyce przyjmuje się zasadę, że na każdy centymetr długości ryby powinien przypadać przynajmniej litr wody (to nie to samo co pojemność akwarium!). Nie należy też męczyć ryb (najczęściej złotych rybek) w akwariach-kulach, ponieważ powoduje to wiele dolegliwości i chorób tych zwierząt.

 Pomysły na biurkowe akwaria „docentowe”

Podstawową cechą różniącą akwaria „dla Docenta” od pozostałych akwariów będzie oczywiście brak wody. Przecież wodę trzeba oczyszczać, może się wylać – same kłopoty! Rezygnujemy bezwzględnie! To oczywiście pozwoli nam na znaczne uproszczenie budowy zbiorników… powietrza, możemy zastosować cieńsze szybki (z cienkiej pleksi, folii okładkowej) lub… całkowicie zrezygnować z szybek. Ramy akwarium, tak jak i nadbudowy można zbudować z cienkich profili i płytek plastikowych lub – jeszcze łatwiej – z grubego brystolu.

Oczywiście pomysłów na wykonanie zbiornika dla naszych rybek jest wiele. Warto podpatrywać zarówno rozwiązania małych akwariów hodowlanych, jak i przemyślane rozwiązania modelarsko-artystyczne.

Podobnie jak w przypadku prawdziwej hodowli na początku powinniśmy zdecydować o charakterze akwarium i rodzaju ryb i roślin, jakie się w nim znajdą. Mogą to być rybki rodzime, egzotyczne lub koralowe. Na tym etapie należy określić nie tylko rodzaj ryb, tła, wyposażenia, ale również jednolite pod względem stylu wykonanie całości. Postaram się przedstawić kilka z nich.

Akwarium pluszakowe [8] i [9] – zawartość pleksiglasowego zbiornika stanowią tutaj wyłącznie ręcznie uszyte pluszowe (ściślej z polaru) ryby i jednakowe w stylu elementy wyposażenia. Więcej o sposobie wykonania przeczytać można na weirdbuglady.blogspot.com/2008/06/my-favorite-fish.html.

Akwarium kreskówkowe – jest parę filmów, których akcja dzieje się pod wodą, a dostępne w Internecie grafiki pozwalają na ich wykorzystanie do realizacji takiego akwarium. Przykładem może być akwarium z bohaterami filmu Gdzie jest Nemo? [10]–[13], zbudowane w emdekowskiej pracowni modelarskiej przez jedenastoletnią Olę (notabene, zwyciężyła tym modelem w swojej kategorii wiekowej – ABC, podczas IV Wrocławskich Spotkań Modelarzy Kartonowych w roku 2009 we Wrocławiu – wygrała netbooka). Pierwszoplanowe błazenki są dostępne w sieci WWW pod adresem http://paperinside.com/characters/finding-nemo/, dodatkowe tło zostało przygotowane w programie graficznym z użyciem oficjalnych grafik dystrybutora filmu – również pozyskanych z Internetu. Całe akwarium (200×140×140 mm) zostało wycięte nożykiem z jednego kawałka niebieskiego brystolu, płaska zdejmowana pokrywa z drugiego. Ramki akwarium mają 10 mm szerokości. Szybki zostały wycięte z folii okładkowych i przyklejone klejem polimerowym do kartonu. Rybki wiszą na cienkich żyłkach wędkarskich zawiązanych na bambusowym pręcie szaszłykowym, opartym o krótsze krawędzie akwarium. To akwarium nie jest zmechanizowane ani oświetlone – jego urok tkwi w żarcie sytuacyjnym i niezwykle starannym wykonaniu!

http://www.youtube.com/watch?v=60g8XDOmzwk

Akwaria Creative Park – te proste, ale jednocześnie doskonale opracowane modele kartonowe są dostępne na szczególnie godnych polecenia stronach firmy Canon: http://cp.c-ij.com/en/contents/2023/aquarium-blue-tang/index.html. Ich charakterystyczne cechy to małe gabaryty akwariów sklejanych z małych kształtowników papierowych, brak przeszkleń oraz jednolita rysunkowa stylistyka zwierząt, roślin i wyposażenia. Modele te są przygotowane do samodzielnego wydruku w typowych domowych drukarkach, posiadają bardzo szczegółowe, rysunkowe instrukcje montażu i są z założenia przeznaczone dla niezaawansowanych modelarzy.

Oczywiście kilka powyższych przykładów nie wyczerpuje wszystkich możliwych do zastosowania w naszym modelu konwencji i stylów. Wszystkim w miarę radzącym sobie z programami przeznaczonymi do obróbki graficznej zdjęć polecam również samodzielne przygotowanie wszystkich potrzebnych elementów, aby stworzyć akwarium fototeksturowe, korzystając z bogatego zbioru ilustracji dostępnych w sieci internetowej.

 Idealne akwarium dla docenta

Tytułowe akwarium zrobimy z brystolu, na przykład korzystając ze specjalnie opracowanego w tym celu pliku PDF (Idealne akwarium dla Docenta). Wydruk (prócz pierwszej strony zawierającej instrukcję) powinien być zrealizowany na brystolu z dobrego bloku technicznego w kolorze czarnym (ściślej – prawie czarnym) ew. białym (i pokolorowany według uznania wodoodpornymi markerami – tuszu i farb wodnych do tego celu nie polecam).

Sklejenie akwarium (według instrukcji i posiłkując się ilustracjami) nie powinno stanowić wielkiego problemu. Ważne, by użyć dobrego kleju do papieru i odpowiednio docisnąć sklejone powierzchnie na czas wiązania kleju. Siatkę akwarium można drukować na pojedynczych kartkach z czarnego bloku technicznego lub narysować na jednym, większym arkuszu brystolu. Również sklejenie kartonowej nadstawki nie będzie zapewne trudne. Co do koloru – nie musi być „jak u Forda” – można wybrać również granat, ciemną zieleń lub ciemny brąz. Folie do oszklenia akwarium znajdziemy w każdym lepiej wyposażonym sklepie papierniczym, ewentualnie w punktach ksero, które oprawiają dokumenty. W razie ich braku można z nich również zrezygnować, podobnie jak w modelach z Creative Park.

Nieco mechaniki, która pozwoli choć trochę popływać kartonowym rybom, bardzo uatrakcyjni nasz model. Jej sercem będzie miniaturowa przekładnia o możliwie dużym przełożeniu. Pozyskamy ją z najtańszego (ośmiogramowego) modelarskiego serwomechanizmu. Będzie to wprawdzie wymagało pewnej operacji na nim, ale to na dziś najprawdopodobniej najlepsze i najtańsze rozwiązanie. W tym celu wyrzucamy elektronikę, natomiast pozostawiamy obudowę, silnik i przekładnię. Mimo że serwomechanizm standardowo zasilany jest napięciem 4,8–6 V, to w tym przypadku korzystniej będzie zmniejszyć napięcie do 1,2–1,5 V (zależnie od tego, czy zasilamy suchym ogniwem, czy akumulatorkiem). Mając nieco wiedzy z podstaw elektroniki, można pokusić się o zasilanie napięciem o kilka dziesiątek wolta mniej, aby jeszcze zmniejszyć prędkość „pływania” ryb (patrz film dodany do artykułu na stronie mt.com.pl – silnik zasilany bezpośrednio akumulatorkiem NiCd 1,2 V). Całą mechanikę wraz z zasilaniem i wyłącznikiem mocujemy na pasku grubszego kartonu (1–1,5 mm), wklejonego następnie w pokrywę. Z jej boku konieczne będzie staranne wymierzenie i wycięcie otworu na suwak lub przycisk przełącznika (zależnie od zastosowanego rozwiązania).

Oświetlenie tego typu akwarium jest również możliwe i nawet nietrudne do realizacji. Konieczny będzie jeszcze jeden koszyczek, wyłącznik i kilka (4–6) białych lub niebieskich diod fluorescencyjnych (LED). Diody muszą być zasilane napięciem 3 V z niezależnego obwodu, natomiast silnik nadal pozostawiamy zasilany maksymalnie napięciem 1,5 V (choć lepsze będzie nawet niższe – rzędu 0,8–1,0 V).

Opisu sklejania ryb nie będę tu zamieszczał. Zazwyczaj jest on dołączany do wycinanek w formie rysunkowej – nie będzie kłopotu z jego zrozumieniem, nawet jeśli przygotowali go japońscy twórcy, jak w przypadku modeli wykorzystanych do budowy omawianego tu szczegółowo akwarium.

Tło do akwarium powinno być dostosowane tematycznie i stylistycznie do modeli ryb. Tylną ściankę tła znaleźć w sieci WWW jest najłatwiej (tapety, blogi akwarystów itp.). Nieco trudniej znaleźć tło na dno… Gotowych teł do naszych celów w sieci nie znalazłem – trzeba było pobawić się w malowanie… Teraz wystarczy tylko zajrzeć tu: ( Koralowe tło do kartonowego akwarium).

Myślę, że akwaria wykonane na podstawie tego artykułu będą cieszyć swoich wykonawców nie mniej niż autora. Mam też nadzieję, że także inni Czytelnicy będą mogli obejrzeć zdjęcia tych modeli na naszym młodotechnikowym forum, gdzie również służę pomocą.

WARTO ZOBACZYĆ RÓWNIEŻ:

http://www.arkadywroclawskie.pl/index.php?level=akwarium&menu=11 – największe akwarium w Polsce

http://www.mmwroclaw.pl/381075/2011/7/31/nurkowali-w-akwarium-arkad-wroclawskich-foto?category=news – jw.

http://www.epidemicfun.com/2011/worlds-smallest-aquarium-with-fish/ – najmniejsze akwarium na świecie

http://konenko.net/index-en.htm – strona Anatolija Konenkowa

http://paperm.jp/craft/living/fish/index.html – proste ryby z Japonii

http://www.nettaigyo.com/corydoras/illust/papercraft/ – modele ryb dennych 3D

Biurkowe akwaria umożliwiają w miarę sensowną hodowlę kilku małych i niewymagających rybek – na przykład gupików (fot. via theibright.com).

Czy wiecie, że największe akwarium w Europie Środkowo-Wschodniej znajduje się we Wrocławiu? Zdjęcie ze strony akwa-mania.mud.pl

Tytułem twórcy najmniejszego funkcjonalnego akwarium na świecie szczyci się Rosjanin Anatolij Konenko, który w swej pracowni tworzy między innymi skrzypce dla pasikoników (!).

Pamiętajmy, że szklane kule lepiej nadają się do kompotu czy suchych kompozycji niż do hodowli ryb akwariowych!

O wiele lepiej zafundować sobie sztuczne rybki…

To akwarium z koralowcami może posłużyć nam jako inspiracja do budowy „docentowego”.

Jeśli akwarium ma być prezentem dla młodszych dzieci, sensowne wydaje się rozważenie konwencji pluszowej, ściślej – polarowej. Ten materiał jest bardzo łatwy w użyciu, do naszych celów wystarczą ścinki pozyskane na przykład z zakładu krawieckiego. Można też użyć arkuszy filcu do prac plastycznych – te znajdziemy w klepach zaopatrujących artystów (fot. via weirdbuglady.blogspot.com).

Jeśli akwarium ma być prezentem dla młodszych dzieci, sensowne wydaje się rozważenie konwencji pluszowej, ściślej – polarowej. Ten materiał jest bardzo łatwy w użyciu, do naszych celów wystarczą ścinki pozyskane na przykład z zakładu krawieckiego. Można też użyć arkuszy filcu do prac plastycznych – te znajdziemy w klepach zaopatrujących artystów (fot. via weirdbuglady.blogspot.com).

Kto jeszcze nie zna Nemo? Rybki będące głównymi bohaterami popularnego filmu animowanego są dostępne w sieci jako darmowa wycinanka. Nie są trudne do wykonania, a mimo to wyglądają naprawdę ładnie – w odróżnieniu od wielu innych półpłaskich są naturalnie pękate.

Wyszukanie w Internecie odpowiedniego tła do animowanych błazenków nie jest szczególnie trudne. Jeszcze lepiej, jeśli potrafimy połączyć w jedno (w dowolnym programie graficznym) obrazek tyłu i dołu akwarium.

Wyszukanie w Internecie odpowiedniego tła do animowanych błazenków nie jest szczególnie trudne. Jeszcze lepiej, jeśli potrafimy połączyć w jedno (w dowolnym programie graficznym) obrazek tyłu i dołu akwarium.

W tym akwarium udało się nam uzyskać dodatkowy zabawny efekt sytuacyjny. Autorka tego modelu – jedenastoletnia Ola, zdobyła za jego wykonanie główną nagrodę w swojej kategorii w ogólnopolskim konkursie modeli kartonowych WSMK we Wrocławiu w 2009 roku.

W tym akwarium udało się nam uzyskać dodatkowy zabawny efekt sytuacyjny. Autorka tego modelu – jedenastoletnia Ola, zdobyła za jego wykonanie główną nagrodę w swojej kategorii w ogólnopolskim konkursie modeli kartonowych WSMK we Wrocławiu w 2009 roku.

Więcej wzorów kartonowych modeli ryb koralowych (w wielu kompletnych zestawach akwariowych) można znaleźć na stronie domowej firmy Canon.

Zabieramy się za budowę tytułowego akwarium. Korzystając z przygotowanego specjalnie do tego celu pliku PDF, drukujemy czarnym kolorem na średnio czarnym bloku technicznym o gramaturze 180 g/m2. Korzystając z rysunku zawartego w tym samym pliku, można również rozrysować siatkę akwarium na większym arkuszu brystolu – choć kosztuje to może nieco więcej trudu, będzie jednak mniej sklejeń i mniejsze też będzie prawdopodobieństwo pomyłki przy sklejaniu poszczególnych ścianek, co mogłoby skutkować zwichrowaniem konstrukcji.

Przy wycinaniu długich prostych warto posłużyć się linijką i nożem – w moim warsztacie od lat z powodzeniem używam do tego celu niedrogiej linijki z nożem kołowym.

Teraz można zbigować karton (nagnieść w nim bruzdy) na liniach zagięć, na przykład za pomocą biurowego spinacza.

Aby uniknąć przerwania stosunkowo cienkich kartonowych ramek, zdecydowałem się je wyciąć dopiero po sklejeniu na płasko wszystkich ścianek akwarium. Zaraz po tym (jeszcze przed sklejaniem przestrzennym) warto wkleić szybki.

Do ich wycięcia będziemy potrzebowali półtora arkusza folii okładkowej (można ją kupić w sklepach papierniczych lub w punktach ksero świadczących usługę oprawy dokumentów). Wycina się je również nożem przy liniale. Można również skorzystać z obrysów zawartych w przygotowanym przez nas pliku.

Zajmijmy się teraz wyposażeniem. Tło powinno mieć wymiary 132×240 mm.

A to pierwsza przymiarka nowego akwarium – już z szybami i tłem. Teraz kolej na ryby, nadstawkę i mechanizację!

Trójwymiarowe rybki wybrałem ze strony Creative Park – te sklejała moja siedmioletnia córka, w końcu to ma być jej akwarium!

Nadstawka już dosycha, w tym czasie przygotujemy „mechanikę”. Potrzebne będzie najtańsze modelarskie miniaturowe serwo (za ok. 15 zł), koszyczek na jedno ogniwo AA i miniaturowy przełącznik (ostatnie dwa są dostępne w sklepie AVT). Rybki będą mocowane tym razem do bezbarwnego krążka osłaniającego pierwotnie paczkę płyt CD.

Serwomechanizm będzie wymagał przeróbki (niektórzy nazywają to lobotomią, czyli odmóżdżaniem serwa). Do naszych celów nie będzie potrzebna bowiem elektronika sterująca serwem, a jedynie jego silniczek z przekładnią i obudową. Do jej otwarcia i zamknięcia potrzebny będzie bardzo mały wkrętak krzyżowy. Zamiast serwa można użyć również innej przekładni o dużym przełożeniu – na przykład z miniaturowych samochodzików.

Kable biegnące od silnika lutujemy bezpośrednio do kabli koszyczka. Aby nie wyrwać ich niechcący, na grubszych przewodach zawiązujemy węzeł. Dodatkowo można przejście potraktować kroplą kleju na gorąco, podobnie można zabezpieczyć połączenia lutowane przed zwarciem.

Wszystkie elementy mechaniczne i elektryczne mocujemy do tekturowej płytki za pomocą dwustronnej taśmy klejącej z gąbką lub za pomocą kleju polimerowego. Dodatkowo przełącznik należy okleić kartonem dla wzmocnienia mocowania.

Całość, wraz z płytą do mocowania rybek, już wklejona w kartonową pokrywę. Suwak przełącznika znajduje się w wycięciu po lewej stronie pokrywy. Jest tu jeszcze miejsce na dodatkowe ogniwo, które może być połączone równolegle (dla zwiększenia czasu pracy mechanizmu) lub szeregowo, co pozwoli zasilać również oświetlenie akwarium z kilku białych lub niebieskich diod LED, również mocowanych do kartonowej beleczki.

Ryby należałoby mocować na bezbarwnych żyłkach – w tym wypadku może i lepiej, że nici są bardziej widoczne. Pętle najłatwiej mocować do krążka wielkości płyty CD za pomocą pasków taśmy klejącej.

A oto i już gotowe „bezobsługowe” akwarium z pływającymi rybami. PANIE DOCENCIE, MAM COŚ DLA PANA!!!

Tego typu zamki stosuje się i dziś, na przykład w kłódkach szyfrowych, ale na pewno ocalały jeszcze ogniotrwałe kasy, w których być może do tej pory leżą złoto, stara biżuteria i papiery wartościowe. Kłódki z zamkami szyfrowymi są wygodne, bo niemożliwe jest zgubienie klucza, a każdy domownik, który zna szyfr, może bez problemu otworzyć zamek. Tym razem proponuję, abyśmy zrobili działający model zamka szyfrowego, taki jak do dawnej ogniotrwałej kasy pancernej.

Oglądając filmy, w których fabuła rozgrywa się w latach 20., 30. czy 40., a głównym bohaterem jest inteligentny włamywacz, z pewnością zastanawialiście się, jak działa szyfrowy zamek kas pancernych. Zobaczmy to oczami wyobraźni: na zewnątrz masywnych drzwi, po przeciwnej stronie niż mocarne żołędziowe zawiasy, widoczne jest pokrętło, a pod nim tarcza z cyframi. Nad pokrętłem widnieje trójkątny wskaźnik położenia tarczy, tuż obok uchwyt – rodzaj klamki, którym otwiera się drzwi kasy. Żeby tego dokonać, trzeba jednak znać kombinację liczb. Kręcąc tarczą (w prawo lub w lewo), ustawia się cyfry tak, by kolejno znajdowały się pod trójkątnym wskaźnikiem.

Gdy zrobimy to prawidłowo, możemy przekręcić klamkę, rygiel powinien się przesunąć i wówczas drzwi dają się otworzyć. Warto sobie uzmysłowić, że złamanie szyfru wcale nie było takie łatwe, bo zaledwie trójtarczowy zamek o tarczy cyfrowej, na której podziałka ma 40 pozycji, daje 64 000 różnych kombinacji liczb. Matematycy obliczyli to z całą pewnością. Nie wzięli jednak pod uwagę pewnych technicznych ograniczeń zamka. Okazuje się, że specjaliści (kasiarze, ślusarze i producenci zamków) znają te słabości i dla nich poszukiwania prawidłowego szyfru ograniczone są do zaledwie około 100 możliwości. A to już sprawia, że taką kasę można otworzyć w określonym, niezbyt długim czasie. Przypomnijmy sobie filmy, w których w mroku dusznego pomieszczenia zamaskowany kasiarz kręci gałką zamka kasy pancernej raz w jedną, raz w drugą stronę. Bywa, że ma jeszcze na uszach słuchawki lekarskie, aby lepiej słyszeć pracę obracających się wewnątrz zamka kółek. Oczywiście takie otwieranie kas na słuch to już najwyższa szkoła jazdy. Napięcie i skupienie… Aż tu wreszcie kasa otwarta! A jak to zrobił nasz Szpicbródka? No – trzeba było uważać! Sztuka polega na takim ułożeniu na słuch mechanizmu zamka, by rozpracować prawidłową kombinację cyfr, a tym samym pozwolić dźwigni zagłębić się w wycięciach tarcz i cofnąć rygiel. Możemy poćwiczyć na własnym modelu zamka kasy pancernej z otwierającą rygiel dźwignią i tarczą szyfrową. Wszystko będzie działać, jak w prawdziwej kasie pancernej. Wykonamy go z drewna i do tego za pomocą prostych narzędzi.

Narzędzia: cyrkiel, ołówek, linijka metalowa, wyrzynarka z brzeszczotem z drobnymi zębami, wiertarka – najlepiej na statywie, koło z papierem ściernym założone do wiertarki zamocowanej w uchwycie albo szlifierka taśmowa, papiery ścierne o różnych gradacjach materiału ściernego od P36 do P200. Stolikowy uchwyt do wiertarki jest konieczny, ponieważ niektóre elementy zamka muszą być obrabiane precyzyjnie jak na tokarce. Wiertło płaskie 14 milimetrów do drewna i otwornica, którą można wiercić różnej średnicy otwory. My potrzebujemy 40-milimetrowe i mniejsze. Oprócz tego pilniki do drewna – zdzierak i gładki. Można je zastąpić dremelem zaopatrzonym w odpowiednie końcówki obrabiające drewno. Konieczne są rękawice ochronne i okulary zabezpieczające oczy przed pyłem powstającym podczas szlifowania.

http://www.youtube.com/watch?v=ngIrf0d4zYM

Materiały: papier, cienka tektura, cienka sklejka, listwa o grubości 6 milimetrów, deska na podstawę zamka. Oprócz tego listwa o przekroju 20 na 20 milimetrów oraz 20 na 10 milimetrów, 10 na 2 milimetry oraz listwa okrągły walec o średnicy 14 milimetrów. Przydadzą się farby: srebrna w spreju i może tubka artystycznej farby akrylowej w kolorze zielonym lub ochry, takiej, jaką malowano kiedyś kasy pancerne.

Podstawę zamka zrobimy z sosnowej deski o wymiarach 280×100 milimetrów i grubości 15 milimetrów.

Ścianka przednia i tylna zamka: przednia została wycięta ze sklejki o grubości 4 milimetrów, ma kształt prostokąta o wymiarach 280×140 milimetrów. Wywierciliśmy w niej dwa otwory: jeden o średnicy 14, drugi 40 milimetrów. Właściwe położenie otworów względem płaszczyzny należy nanieść, wzorując się załączonym rysunkiem. Wycinając ściankę przednią, warto od razu zrobić tylną. Różnią się tylko tym, że w tylnej trzeba będzie wykonać mniejszy otwór 3-milimetrowej średnicy, a w przedniej 40-milimetrowy. Zgadza się natomiast dokładnie położenie środków tych otworów. Żeby to osiągnąć, proponuję obie ścianki złączone ściskami przewiercić równocześnie 3-milimetrowej średnicy wiertłem, a dopiero potem rozwiercić otwór w przedniej ściance do założonej średnicy. Wykonamy go za pomocą nastawnej otwornicy. Pamiętajmy o uprzednim napunktowaniu miejsc pod otwory, zanim zaczniemy wiercić. To niedużo pracy, a uchroni nas od pomyłki lub pośliźnięcia się wiertła.

Koło przednie szyfrowe: wycięte jest z cienkiej sklejki o grubości 4 milimetrów. Ma średnicę 90 milimetrów. Koło rysujemy cyrklem na sklejce i wycinamy za pomocą wyrzynarki z brzeszczotem o drobnych ząbkach. Na koło nalepiamy podziałkę z kreskami co 9 stopni, czyli 40 kresek. Pod co piątą kreską wydrukowane są kolejno cyfry: 0–5–10–15–20–25–20–35. Wzór tarczy widać na rysunku. Można ją wydrukować lub narysować samodzielnie nieco inną graficznie. Podziałkę przykleimy centralnie do koła wyciętego ze sklejki. Pamiętajmy, że klejem smarujemy papier, a nie sklejkę. Taki sposób klejenia zapobiegnie sfalowaniu się przyklejanego papieru. Do klejenia można użyć kleju wikolowego.

Pokrętło: Koło pokrętła wytniemy otwornicą z listwy o szerokości 60 milimetrów i grubości 5 milimetrów. Będziemy potrzebować aż ośmiu takich kółek. Tymczasem centralnie do środka dużego koła przyklejamy jedno małe koło o średnicy 40 milimetrów. Górny brzeg koła powinien być zaokrąglony i wygładzony. Przez pokrętło i tarczę wiercimy otwór, z którego będzie wystawać gwóźdź. To nasze sprzęgło przenoszące obroty pokrętła na koło trzeciej tarczy. Napęd na pozostałe tarcze przeniosą małe, wystające z tarcz klocki-zaczepy. Wystający ze spodu tarczy cyfrowej gwóźdź widać na zdjęciu 4.

Koła tarcze ze szczelinami. Potrzebujemy trzech jednakowych kół. Każde z nich ma średnicę 90 milimetrów. Koła rysujemy na sklejce i wycinamy za pomocą wyrzynarki z brzeszczotem o drobnych ząbkach. Taki brzeszczot nie strzępi sklejki. Starajmy się tak prowadzić brzeszczot, by została widoczna linia ołówka. Wszystkie niedokładności zgrubnie wyrównamy papierem ściernym założonym na szybko obracające się koło szlifujące z papierem ściernym. Aby koła były naprawdę równe, możemy zamocować je na wspólnej osi zrobionej ze śruby M5. Na śrubę nakręcamy nakrętkę i zaciskamy tak, by tarcze nie mogły się obrócić. Tak przygotowane tarcze mocujemy w uchwycie wiertarki przytwierdzonej do stołu warsztatowego. Szybko obracające się koła ze sklejki możemy teraz obrobić za pomocą papierów ściernych różnych gradacji, dzięki temu wyglądają, jakby do tego celu użyta została tokarka do drewna. We wszystkich trzech kołach brzeszczotem do metalu wykonujemy szczelinę od obwodu w kierunku środka na szerokość 4 i głębokość 20 milimetrów. Widzimy to na zdjęciu 4. Dla ułatwienia pracy możemy wywiercić otwór wiertłem 4 milimetry i do tego otworu kierować cięcia piły. Na koniec pilnikiem lub dremelem z tarczą piłującą wyrównujemy cięcia. W środku kół wiercimy otwory o średnicy 14 milimetrów.

Koła przekładki. Potrzebujemy 8 jednakowych kółek. Wytniemy je otwornicą z listwy, tak jak to było zrobione z pokrętłem. Wycięte koła obrabiamy papierem ściernym, a następnie wykańczamy ich brzegi, tak jak to jest opisane w przypadku dużych kół. Na zdjęciu 1 widać sposób zamocowania kółek i sposób ich obrabiana papierem ściernym zamocowanym na usztywniającej podkładce. Gdy płaszczyzny i brzegi kółek są równe, możemy wreszcie rozwiercić ich środki wiertłem 14-milimetrowym.

Zaczepy. Z drewna wycinamy prostokątne klocki o wymiarach 12×5×5 milimetrów. Potrzebujemy czterech takich jednakowych elementów. Zaczepy przyklejamy promieniście od obwodu kół 90-milimetrowych w kierunku środka. Do koła 1 przyklejamy pierwszy klocek, tak jak widać to na zdjęciu 4. Do koła drugiego przyklejamy dwa zaczepy po przeciwnych stronach płaszczyzny koła, ale naprzeciw siebie. Do trzeciego koła przyklejamy jeden zaczep, a z przeciwnej strony przyklejamy osiowo dwa kółka przekładkowe. Na zdjęciu 4 widoczne jest też odwrócone koło cyfrowe, z boku otworu osi wystaje gwóźdź, który ma trafić w otwór w kole przekładkowym w tarczy trzeciej. Ten gwóźdź pełni bardzo ważną rolę sprzęgła, ponieważ przenosi napęd z koła cyfrowego na trzecią tarczę. Aby prawidłowo osadzić ten gwóźdź, otwór w przekładkach tarczy wiercimy razem z tarczą cyfrową. Pozostałe tarcze będą obracać się dzięki małym klockom-zaczepom.

Oś tarcz szyfrowych. Wykonana jest z listwy wałka o średnicy 14 milimetrów. Długość wałka 60 milimetrów. W osi centralnie od czoła z obu stron wiercimy 3-milimetrowe otwory na drewnowkręty.

Rygiel. Jest zrobiony z listwy o przekroju 20×20 milimetrów i długości 220 milimetrów. Z jednego końca przyklejamy 60-milimetrowej długości odcinek listwy, a po wyschnięciu wyrzynarką wycinamy wgłębienie o kształcie widocznym na zdjęciu 6 i rysunku 4.

Blokada rygla. Jest zrobiona z listwy o przekroju 20×20 milimetrów i ma długość 35 milimetrów. Blokadę wkleimy pomiędzy prowadnicami w odległości takiej, jaką wyznaczymy w praktyce podczas montażu zamka.

Prowadnice rygla. Są zrobione z listwy o przekroju 20×15 milimetrów i długości 280 milimetrów. Potrzebne są dwie jednakowe prowadnice. Pierwszą przykleimy w odległości 4 milimetrów (to jest takiej, jaką ma grubość sklejka użyta do konstrukcji ścianki przedniej) od dłuższej krawędzi podstawy, a drugą równolegle w odległości 20 milimetrów od pierwszej. Dobrze byłoby posłużyć się listewką, z której zrobimy rygiel, by zachować równoległość przyklejanych prowadnic. Można też wykorzystać już gotowy rygiel. W razie gdyby ta część przesuwała się względem prowadnic ze zbyt dużym oporem, boki rygla należy zeszlifować delikatnym papierem ściernym. Do smarowania drewnianych części dobrze jest użyć smaru silikonowego, który jest całkowicie przeźroczysty, nie tłuści i nie brudzi.

Dźwignia otwierająca. Składa się z dwóch ramion wyciętych z 3-milimetrowej grubości sklejki w kształcie jak na rysunku 2. W dolnej części ramion wycięta została szczelina o długości 10 i szerokości 2 milimetrów. Na przeciwnej części wywiercony jest otwór wiertłem o średnicy 3 milimetrów. W centralnej części ramion wywiercono otwór na drewnianą oś o średnicy 14 milimetrów. Ramionka nakładamy na oś o długości 100 milimetrów. Rozstaw ramion ma być taki, aby mieściły się między nimi trzy tarcze ze szczelinami razem z potrzebnymi kółkami przekładek. Dobrze jest to widoczne na fotografiach 2 i 9. Oś ma wystawać o 15 milimetrów od ramionka, od strony tylnej ścianki. Do otworu o średnicy 3 milimetrów wkładamy i wklejamy przycięty na długość 45 milimetrów gwóźdź. Do szczeliny w dolnej części ramion wklejamy płaską listewkę o długości 45 milimetrów. Ta listewka będzie w przyszłości przesuwać rygiel. Na koniec tu, gdzie znajduje się 14-milimetrowa oś, wklejamy listewkę rozporową o długości 36 milimetrów.

Klamka zamka. Wytniemy ją z deseczki w kształcie widocznym na zdjęciach. W klamce o wymiarach 110×50×15 milimetrów wywiercimy 14-milimetrowy otwór na oś. Za pomocą drewnowkrętu wkręconego prostopadle klamkę mocujemy do osi.

Malowanie. Ściankę przednią oraz przednią krawędź podstawy malujemy farbą akrylową w kolorze zielonym, ochry albo takim, jaki chcemy. Wszystkie inne drewniane części zamka malujemy efektownym srebrnym lakierem w spreju.

Montaż zamka. Przyklejamy tylną ściankę zamka do tylnej prowadnicy. Oś tarcz ze szczelinami mocujemy za pomocą drewnowkrętu do ścianki. Między prowadnice wsuwamy rygiel. Zakładamy dźwignię suwającą rygiel. Dźwignia z obu stron jest obłożona kółkami przekładek pozycjonującymi ją w środku między ściankami zamka. Pomiędzy prowadnicami wyszukujemy miejsce, w którym powinien być ogranicznik rygla i wklejamy go tam. Kolejno na oś zakładamy dwa kółka dystansowe z tarczą ze szczeliną, kółko dystansowe z drugą tarczą ze szczeliną, kółko dystansowe i trzecią tarczę z przyklejonymi osiowo dwoma kółkami dystansowymi <<poprawiłam zdanie, ale bez rysunku nie mam pewności, czy taki sens miał na myśli autor>>. Powierzchnia tych kółek ma się kończyć się równo z osią. Na zdjęciu 7 widoczny jest otwór na wystający gwóźdź. Zakładamy przednią ściankę zamka. Na wystającą oś zakładamy klamkę, którą mocujemy do osi wkrętem do drewna. Klamka jest skierowana w dół, kiedy dźwignia jest w górnym położeniu, a rygiel zamknięty. Pokrętło z tarczą szyfrową przykręcamy do osi, pamiętając o tym, by wystający z tarczy gwoźdź trafił w otwór w kółkach trzeciej tarczy. Jest on sprzęgłem, które przenosi obroty z pokrętła cyfrowego na tarczę ze szczeliną. Koła muszą obracać się bez zbędnego oporu, ale też niezbyt luźno. Mają tkwić w wybranym położeniu.

Działanie. Zasada działania zamka polega na takim ułożeniu tarcz ze szczelinami, by szczeliny były ułożone w jednej linii i żeby można było dźwignię wprowadzić do trzech szczelin równocześnie. Na fotografii 9 widzimy kolejno fazy otwierania i zamykania zamka cyfrowego naszej konstrukcji.

Pozycja 1. Zamek zamknięty. Tarcze ustawione losowo nie pozwalają otworzyć dźwignią rygla.

Pozycja 2. Zaczynamy od obrócenia tarczy cyfrowej w lewo, czyli przeciwnie do kierunku wskazówek zegara. Powinniśmy wykonać dwa obroty, tak by wystające na tarczach zaczepy spowodowały, że wszystkie trzy tarcze obracają się razem.

Pozycja 3. Teraz kręcąc w prawo, ustawiamy pierwszą tarczę. Zaczepy zamieniły się miejscami.

Pozycja 4. Szczelina tarczy ma się znaleźć na wysokości gwoździa dźwigni. Zapiszmy sobie cyfrę, na jakiej ustawiło się pokrętło.

Pozycja 5. Teraz znowu kręcimy pokrętłem cyfrowym w lewo, szukając takiego miejsca, by szczelina drugiej tarczy znalazła się pod dźwignią. Gdy to uzyskamy, zapiszemy w postaci odpowiadającej mu liczby.

Pozycja 6. Obie tarcze ustawione szczelinami pod dźwignią. Podobnie postępujemy z trzecią tarczą.

Pozycja 7. Kręcimy w prawo aż wszystkie trzy szczeliny będą w jednej linii.

Pozycja 8. Teraz przekręcanie klamki powoduje, że dźwignia gładko wchodzi równocześnie we wszystkie trzy szczeliny tarcz, a jej dalszy obrót skutkuje cofnięciem się rygla. Zapisujemy trzecią liczbę szyfru. Zamek jest otwarty. Gdy chcemy zamek zamknąć, energicznie opuszczamy uchwyt klamki.

Pozycja 9. Rygiel przesuwa się na pozycję zamknięty, równocześnie dźwignia wycofuje się ze szczelin, a kiedy to się stanie, uwolnione kółka siłą bezwładności samoczynnie nieznacznie obrócą się tak, że szczeliny już nie znajdują się w jednej linii. To sprawia, że już nie można opuścić dźwigni. Tym samym zamek jest zamknięty i by go otworzyć, trzeba powtarzać od początku całą procedurę obracania tarczy cyfrowej.

Epilog. Nasz zamek szyfrowy, którego zasadę działania już znakomicie znamy, możemy zastosować w praktyce choćby do drzwi komórki. Dodatkowo zawsze otwieranie szyfrowego zamka będzie ciekawsze niż szarpanie się z banalną kłódką. Pamiętajmy jeszcze o tym, by nikt nie podejrzał kombinacji cyfr szyfru, który otwiera drzwi komórki. No i w każdym razie będzie to jeszcze jeden PIN do nauczenia. PIN do komórki z węglem i rowerami.

Szlifowanie kółek przekładkowych.

Budowa dźwigni otwierającej rygiel.

Wszystkie części zamka szyfrowego.

Koło cyfrowe z wystającym sprzęgłem oraz koła-tarcze ze szczelinami.

Koło cyfrowe z pokrętłem – widok od przodu.

Rygiel – widok z boku.

Zamek pozbawiony przedniej ścianki.

Gotowy model.

Kolejne fazy otwierania zamka szyfrowego.

Tarcza cyfrowa.

amię dźwigni.

Tarcza ze szczeliną.

Rygiel.

Przednia ścianka modelu.