Alfabet Braille`a

alfabet Braille'a

alfabet Braille'a


?Louis Braille opracował oryginalny system zapisu liter dla osób niewidomych, oparty na kombinacji sześciu wypukłych punktów umieszczonych na obwodzie prostokąta, w wieku 15 lat. Informację o tym podano w 1829 roku. Pierwszą książkę wydrukowaną pismem brajlowskim wydano w roku 1837. W Polsce alfabet Braille`a przyjął się na dobre dopiero w 1934 r.
Tyflopedagogika jest jednym z działów pedagogiki specjalnej, jest nauką o wychowaniu i kształceniu jednostek z wadą wzroku. W zależności od stopnia uszkodzenia wzroku wyróżnia się osoby: niewidome, z resztkami wzroku, niedowidzące. Aby osobom tym umożliwić jak najbardziej normalne funkcjonowanie w społeczeństwie, powstawały różne warianty pisma dotykowego.
Pierwsze pomysły związane były z grawerowaniem liter alfabetu łacińskiego na drewnianych, później metalowych tabliczkach. Zgodnie z koncepcją Francesco Lucasa z Saragossy (1517 r.) i późniejszych, niewidomi, dotykając palcem wyrytych kształtów liter, mogliby po pewnym czasie nauczyć się identyfikować ich kształty, a w konsekwencji pisać. Najwięcej prób nad stworzeniem pisma dla niewidomych podejmowano w Renesansie.
Aby odczytać litery dotykiem, przedstawiano różne sposoby ich grawerowania, w różnorakich materiałach. W latach następnych proponowano też pismo przestrzenne, odlewanie liter z metalu czy wyginanie ich z drutu. W XVII wieku jezuita Lan Terzi proponował system oparty na kombinacji linii i punktów wykłuwanych na papierze oraz linii przecinających się pod kątem prostym. Jego pomysły jego nie zostały przyjęte przez środowisko niewidomych, ponieważ odebrano je bardziej jako szyfry niż pismo dla niepełnosprawnych wzrokowo. W roku 1784 Walentyn Hauey założył w Paryżu pierwszą w świecie szkołę dla niewidomych. Wprowadził naukę czytania wypukłych liter na drewnianych klockach Już 2 lata później ukazała się książka wydrukowana wypukłymi, powiększonymi literami alfabetu łacińskiego – pismem liniowym ?Podręcznik o wychowaniu dzieci niewidomych?.
Jak podają dokumenty opracowane przez absolwentów Podyplomowego Studium Technologii Informacyjnej od XVIII wieku ??próbowano udoskonalać ten rodzaj pisma, stosowano różne rodzaje czcionek, a zamiast linii ciągłej szeregi wypukłych punktów, lub pismo perełkowe, w którym kształty liter wyciskano linią, która łączyła okrągłe punkty uwypuklone szerzej i wyżej. Rozwijały się dwa główne rodzaje pisma dotykowego – liniowy, w którym zastępowano litery łacińskie wypukłymi znakami w układzie liniowym i, punktowy, który doprowadził do stworzenia alfabetu Braille`a. Najpopularniejszym alfabetem liniowym jest alfabet Moona, stosowany do dziś w Anglii, gdzie został wynaleziony, jednak nie rozpowszechnił się tak, jak punktowy system Braille`a ?.
W 1808 r. były kapitan artylerii Charles Barbier opracował pismo-szyfr, przeznaczone do celów wojskowych, które zostało skonstruowane tak, aby żołnierze mogli je odczytywać dotykiem nawet w ciemności. Kluczem do tego szyfru była tabela z trzydziestoma sześcioma znakami. Wynalazek kapitana Barbiera nie znalazł uznania w środowisku wojskowych. W roku 1821 Barbier zaoferował swój wynalazek Instytutowi Niewidomych w Paryżu. Kilku uczniów Królewskiego Instytutu dla Niewidomych w Paryżu rozpoczęło intensywne poszukiwania nowych rozwiązań w zakresie pisma punktowego. W grupie tej znalazł się Louis Braille, który jako piętnastoletni uczeń zmodyfikował dwunastopunktowy szyfr Ch. Barbiera do sześciu punktów, ułożonych w dwóch kolumnach po trzy punkty w każdej. Z różnej liczby i konfiguracji punktów wypukłych uzyskuje się 63 znaki. Punkty sześciopunktu mają umowną numerację: lewa kolumna (z góry na dół) – numery 1, 2, 3, prawa – 4, 5. Wszystkie znaki podzielone są na 7 serii; powierzchnia znaku nie przekracza pola dotyku opuszki palca. System pisma Braille’a jest stosowany w notacji matematycznej, fizycznej, chemicznej, muzycznej. Mimo iż system zyskiwał coraz większą popularność wśród niepełnosprawnych wzrokowo, to jednak wydawał się stosunkowo trudnym i nieczytelnym dla osób widzących. Braille, bazując na koncepcji pisma szpilkowego, opracował tzw.,b> raphigraphe (rafigraf). Był to sposób pisania liter łacińskich za pomocą linii punktowej. System ten nie został jednak w praktyce przyjęty i wykorzystany.
Obecnie pismo brajlowskie jest powszechnie stosowane na całym świecie. Niestety książki zajmują bardzo dużo miejsca, a ich wydawanie jest niezmiernie kosztowne. Pismo to jest stale udoskonalane, w wielu krajach stosuje się systemy skrótów pozwalających zmniejszyć objętość książek.
Braille Louis (1809-1852) Francuz, uczeń, a następnie nauczyciel w paryskim Instytucie Ociemniałych, sam niewidomy od 3-go roku życia. Pismo Braille’a jest od 1879 roku powszechnie stosowane w zakładach kształcenia niewidomych, we wszystkich językach świata. W 1952 r. w 100-lecie śmierci Braille’a jego prochy złożono w paryskim Panteonie.

Tagi: ,

Podobne